Niet-ondersteunde browser.Gebruik een recente browser

Interview met Olivier Gourmet over "L'exercice de l'État"

In L'exercice de l'État speelt Olivier Gourmet de Franse Minister van Transport, een rol waarmee hij zichzelf opnieuw overstijgt in zijn nu al lange en rijk gevulde carrière. Met deze film treedt Olivier Gourmet definitief tot de club van de groten toe. Hij was al één van de beste Europese acteurs van zijn generatie, maar dankzij dit personage van vlees en bloed wordt hij een echte voortrekker. De Franse film heeft in hem één van de mooiste ambassadeurs gevonden. We kijken vol verwachting uit naar zijn volgende projecten!

Wat was je eerste indruk bij het lezen van het scenario?

Ik was onder de indruk.  Het scenario was zeer goed opgebouwd, erg gedetailleerd en precies. Zoals de titel duidelijk aangeeft, gaat het over het uitoefenen van het ambt van staatsman.  Hoe is het om minister te zijn? Wat betekent het om macht uit te oefenen? Hierbij primeert het menselijke aspect. Bij het lezen van het script voelde ik meteen de emoties en die menselijke dimensie van het verhaal. Maar Schoeller benadrukte ook wat achter de coulissen van de macht gebeurt, dat wat we niet kennen. Pierre wou dat men zich laat onderdompelen in de bijenkorf om te zien wat er gebeurt: de intensiteit van het werk, de spanningen tussen de ministers, etc. En dat alles werd op een zeer cinematografische wijze afgeschilderd in het script.

Gaat het volgens jou om een unieke film in zijn genre?

Zeker weten. Het is een echte bioscoopfilm over politiek. Er is suspense, er is emotie, kortom er is alles wat een kijker zoekt als hij naar de cinema gaat. Dat is redelijk ongewoon voor een film die als onderwerp het leven van politici heeft. De film lijkt me daarom eerder uniek in de hedendaagse Franse cinema.

Was je direct geïnspireerd door je personage?

Dat is moeilijk te zeggen want er blijft altijd een gedeelte onbekend bij de benadering van een rol. Het uitschrijven van de personages is essentieel geweest voor Pierre. Hij heeft veel geobserveerd. Hij is bijvoorbeeld naar verschillende ministerkabinetten, rechtzalen,  gemeentes, etc. gegaan. Vervolgens heb ik het kostuum van de minister aangedaan.  Om mijn rol voor te bereiden, heb ik het dagdagelijkse van de functie exact gevolgd. ’s Ochtends vertok ik naar het parlement, ik praatte met mijn raadgevers of woonde vergaderingen bij. Die mensen hebben een absoluut ongelooflijke werklast en staan continu onder druk. Zij zijn 24h op 24 ten dienste van de Staat, met weinig vrije tijd, zonder echte ontspanning, en dat alles voor een gemiddeld salaris! L'exercice de l’État is tegelijkertijd een politieke film, een film over het woord, over de dialoog. Hij mocht niet didactisch of zwaar zijn. Het publiek moet zin hebben om te komen kijken. En ik geloof dat Pierre deze uitdaging perfect heeft aangenomen.

Wat was voor jou het moeilijkste in deze film.

Het maken van een film is altijd een beproeving. Een filmset lijkt wel op een orkest: Er moet ritme, lichtheid, ademruimte zijn. Iedereen heeft zijn manier om te spelen en zijn rol in te vullen. Dat geheel moet geharmoniseerd worden zodat de muziek juist klinkt. De acteurs moeten elkaar onderling leren kennen en elkaars ritme vinden.

Welke scène vond je het leukst om te draaien?

Ik hou heel erg van de begrafenisscène. Ze was zeer moeilijk om in scène te zetten en om ze in het verhaal te laten passen. De pastoor praat, de Sardeense gezangen weerklinken en de minister wordt met zichzelf geconfronteerd. Die scène heeft me erg geraakt.  Zo niet, in termen van puur plezier, hou ik ook van alle zogezegd « populaire » scènes, zoals die met de chauffeur in zijn caravan. Al die momenten waarbij mijn personage zich verwijderd van zijn dagdagelijkse, vind ik zeer geslaagd.

Is er een urgentie om de politiek opnieuw in het centrum van de politiek te plaatsen?

Ja, we zien het met Pater en La Conquète, en dat is geen toeval. Een echte terugkeer naar de politieke kwesties beheerst de intenties van deze drie films. Het is tijd om de burger terug in het centrum van het debat te plaatsen. Het gaat over de toekomst van ons allen. Vandaag de dag bestaat de burgerlijke participatie niet meer. Kan cinema de publieke pleinen van vroeger vervangen? Het is mogelijk. Men heeft de indruk dat dit alles ons niet meer aangaat. De mensen zijn ten dienste van de gemeenschap die alles vampiriseerd.

Volg je zelf de Franse politiek? Wat is jouw mening over de manier van vertegenwoordiging door de politieke wereld vandaag?

De kijker is teveel bedolven onder een onophoudelijke stroom van “buitengewone” beelden. Men zou zeggen dat alleen het fait divers nog telt. De keerzijde van de medaille is dat er geen enkel diepgaand debat meer plaats heeft. Er is geen overdracht meer tussen de media en de burger. Ik ben erg geïnteresseerd in debatten, maar  het is moeilijk om verder te gaan dan de oorlog om slogans die geen plaats laat voor de realiteit van de burger.

Politiek gaat niet meer over de mensen. Ze houdt niet meer volledig rekening met het volk. Er zijn enkel nog mannen die elkaar bevechten met politieke slogans. Hoe kunnen wij dan nog keuzes maken? Wie is het meest overtuigend ?  Dat is zoals een waspoeder moeten kiezen. Zover is het gekomen…

Met welke projecten ben je bezig?

Nog een politieke film, maar deze keer meet een komische ondertoon.  Het onderwerp zal de presidentsverkiezingen zijn. Hij zal gerealiseerd worden door Michel Muller, bekend van Canal +.

Is het toeval dat het terug een politieke film wordt?

Nee. Hoe ouder ik word, hoe meer ik me voor de politiek interesseer. Toen ik twintig was, was dat helemaal anders, toen was dat het laatste waar ik me zorgen over maakte (lacht).

door Guillaume Richard

We raden je aan