Niet-ondersteunde browser.Gebruik een recente browser

'After The Night' van Basil De Cunha

Naar aanleiding van de release van 'After The Night' die tegelijkertijd in de cinema en in VOD uitkomt, zetten we deze film graag extra in de kijker. Lees hier een interview met de filmmaker, Basil De Cunha.

 

Samen met zijn leguaan Draak leeft Sombra een eenzaam en vooral nachtelijk leven. Hij zwerft door de straten van de Creoolse sloppenwijk in Lissabon en probeert geld in te zamelen dat hij schuldig is aan de lokale bendeleider. Na een overval wordt hij achtervolgd tot het ochtendgloren.

 

EEN INTERVIEW MET BASIL DA CUNHA 

Hoe hebt u de sloppenwijk van Reboleira ontdekt?

Enkele jaren geleden ben ik verhuisd naar Lissabon. Aangezien ik niet veel geld had kwam ik al snel terecht in een gebied waar de huurprijzen zeer laag waren. Het is zeker en vaste een harde plek, maar het is vooral een eiland van vrijheid met zijn eigen regels. Een getto is net als een klein dorpje. Iedereen kent elkaar, je kruist dezelfde jongens tien keer per dag. De Creoolse cultuur van Kaapverdië is zeer aanwezig. Zoals overal zijn er mensen die werken en mensen die wat rondhangen. Ik heb daar een hele hoop vrienden gemaakt. Al snel begonnen we onze talenten te verenigen. Daarna maakten we 3 kortfilms en uiteindelijk een langspeelfilm.

Na verloop van tijd ontwikkelden we onze eigen manier van filmen. Het team bestond uit 2 professionals: de chef en de geluidstechnicus, verder deden de inwoners de rest. Iedereen doet een beetje van alles. Het is zeer belangrijk dat er dingen gebeuren voor de camera in plaats van erachter.

De gouden regel tijdens het filmen is dat de machtsverhouding tussen de film en het leven in de wijk in het voordeel zijn van de wijk. Elke film wordt gezien als een avontuur dat we samen zullen beleven. We wonen samen, we werken samen.

 

Wat vond u het filmen waard in die omgeving?

In het hart van mijn film, zijn de mensen. Ik film alleen mensen die ik graag heb. Ik kan niet zomaar ergens aankomen en een decor opbouwen. Toen ik aankwam in Reboleira dacht ik er niet aan om een film te maken. Het is dankzij de annulatie van een ander project dat ik ervoor gekozen heb om een kortfilm op te nemen in deze buurt. Doordat we geen geld hadden, was er een totale vrijheid. Het opnemen van de film is een onderzoeksgebied geworden. Waar wij naar op zoek zijn is de schoonheid die andere mensen niet zien. Net als de schoonheid die Pedro Costa weergeeft in Ventura bij En Avant Jeunesse. Het licht, het kader en het decor nemen deel aan de geheel dat van een persoon een personnage maakt.

Noodgedwongen werd het draaien in de sloppenwijk ook iets politiek. Het filmen van mensen op ooghoogte, met liefde, is een politieke kwestie. Het is een ode aan een bepaalde etiquette, de etiquette die Pasolini bewondert bij de jongens uit de sloppenwijk in Accatone. Uiteraard is de omgeving geladen met echte cinematografische kracht tussen deze kafkaëske straten, de muren die bestaan uit allerlei kleuren, uitgerust met verschillende verhalen en texturen die continue een achtergrondruis meegeven.

 

After the Night dompelt ons onder in een visuele wereld die meerdere filmgenres combineert…

Het is een filmgenre in een realistisch universum. De film schommelt tussen polar en een documentaire. De kijker wordt geleid door de dagelijkse capriolen van een dealer die net de gevangenis heeft verlaten maar ze worden ook ondergedompeld in de sfeer en de cultuur van een bepaalde omgeving in Lissabon. De verhalende wereld van de zwarte film wordt gebruikt om de evolutie van het personnage weer te geven.

Maar het genre vervaagt soms om plaats te maken voor enkele verrassende personnages: een leguaan, een klein opdringerig meisje, een beschermende tante, een idiote vriend die tegelijk een profeet is en mensen helpt bij het verwijderen van hun vloek. Het is mijn ambitie om een bepaalde dimensionele en neerbuigende sociale cinema te overschrijden. Om alles te kunnen mengen met de werkelijkheid werk ik met een filmische taal die ruimte laat voor een poëtisch universum, met zachte en echte relaties tussen de personages. De toon van de zwarte en hyperrealistische film combineert momenten van pure waanzin, de poëtische absurditeit van het dagelijks leven. Hierdoor wordt een soms komische verschuiving gecreëerd.

 

Had u al een scenario uitgeschreven alvorens te beginnen met filmen?

Voor After the Night, hadden we net zoals bij Os visos tambén choram of bij A Coté (en in tegenstelling tot àNuvem) een scenario dat voornamelijk gebruikt werd ter verduidelijking en om problemen op te lossen. Het is zeer handig om voor de opnames al eens na te denken over ellipsen, buiten het kader. Maar we hebben geen scenario gebruikt met de acteurs alvorens het opnemen van defilm, tijdens de film zelf nog minder. Ik had gewoon een blad, met één zin voor elke scène. Mijn films ontstaan nooit uit een bepaald idee of een concept. Ik zeg niet dat ik zal spreken over een bepaald onderwerp of thema. Eerst is er de wens om te filmen, om een dergelijke situatie in scène te zetten. Het interesseert me niet om een realiteit te herscheppen. Ik verwacht niet dat mijn acteurs de werkelijkheid gaan nabootsen. Ik hoop gewoon dat dingen gebeuren voor de camera. Het echte leven. Anders verveel ik mij.

Het filmen is voor mij een manier om vrijheid te impregneren. Het draait constant om onderzoek en gevaar, er is altijd de hoop om ergens te komen maar men weet nooit hoe. En dat is wat we filmen, de weg hiernaartoe. Kortom, de kern van mijn werk is een ruimte creëren waarin het mogelijk is om te leven. De acteurs houden nooit repetities en ze lezen ook het script niet. Ze kennen enkel de bedoelingen van het spel, enkele replica’s die ze niet mogen missen en de rest is net zoals jazz, een georkestreerde improvisatie. Ze produceren een soort herinterpretatie van hun eigen leven. Hier is het mijn taak om hen te verrassen en iets echt te ervaren.

 

Alle muziek die te horen is tijdens de film komt uit de getto, niet ?

Ja, er is geen extra diëgetische muziek. Er zijn hier heel veel muzikanten. De ouderen luisteren vooral naar Funana en Batuk. Er is een samenstelling waarbij de accordeon de melodie bepaalt en men bepaalt het tempo door te raspen met en mes op een ijzeren staaf.

Dan was er ook nog rap, niet het soort dat je hoort op de radio op het moment, niet het soort rap waarbij men zijn broek laag gaat dragen als het gaat over afwijkende meningen.

In deze buurt is het rap zoals deze bestond in de jaren ‘90 in Parijs, dezelfde energie, met lyrische bewoordingen, minder scherp op het werkwoord maar rijker in zijn muzikaliteit. De meeste drummers zijn zonen van muzikanten omdat er anders weinig voorbeelden zijn. Het is “van eigen makelij”. Het is heel mooi om deze momenten te kunnen opnemen tijdens het filmen. Er is een spanning, een constant risico en vooral een organische band tussen muziek en film. Ik hou van het gewone leven, de studio ergert me. Vakmanschap is essentieel als we dicht bij de waarheid willen blijven.

We raden je aan