Niet-ondersteunde browser.Gebruik een recente browser

10 regisseurs voor de komende 10 jaar

Het afgelopen decennium zagen we een heleboel nieuwe regisseertalenten opduiken van over de hele wereld en met verschillende achtergronden. Wie gaan de komende jaren de Oscars binnenrijven? En wie gaat er jullie naar de bioscoop doen lopen? Wij kiezen onze 10 favorieten voor de volgende tien jaar.

Chloé Zhao

Ok we geven het toe, Chloé Zhao is een makkelijke keuze aangezien de Chinees-Amerikaanse met The Eternals op het einde van 2020 een Marvel-movie in de bioscopen zal brengen. Wie echter haar vorige films Songs My Brother Taught Me (2015) en The Rider (2017) heeft gezien, weet dat ze met haar realistische stijl en voorliefde voor onervaren acteurs veel meer in huis heeft. We kijken dan ook vooral uit naar haar film Nomadland, met Oscarwinnaar Frances McDormand, over rondtrekkende werkloze Amerikanen van middelbare leeftijd en haar biopic over Bass Reeves, de eerste zwarte Amerikaanse luitenant-generaal.

Bekijk The Rider hier op Universciné.

 

Julia Ducournau

Het gebeurt zelden dat een Amerikaanse filmdistributeur geld neertelt voor een niet-Amerikaanse film die nog nooit iemand gezien heeft, laat staan voor slechts de tweede film van de regisseur. Toch deed Neon net dat voor Titane van Julia Ducournau. De Franse regisseur brak in 2016 internationaal door met haar debuut Grave (Raw) over kannibalisme op een universiteitscampus. Bij de première op het Toronto filmfestival vielen toen zelfs mensen flauw. Zij die voorbij de gruwel keken, zagen een regisseur met een duidelijke en originele visie met invloeden van David Cronenberg en David Lynch.

Bekijk Grave hier op Universciné.

 

Jayro Bustamente

Guatemalteekse cinema staat misschien niet meteen bij iedereen op het verlanglijstje, maar de naam Jayro Bustamente zal daar snel verandering in brengen. In 2019 leverde de regisseur maar liefst twee pareltjes af. Met Temblores maakte hij een hartverscheurende film over het morele dilemma van een vader die zijn gezin verlaat voor zijn nieuwe liefde en in La Llorona stelt hij de Guatemalteekse geschiedenis in vraag met een spookachtig tintje. Er zit trouwens ook een Belgisch kantje aan de regisseur: In 2015 won zijn debuut Ixcanul de hoofdprijs op het Film Fest Gent en hij werkt regelmatig samen met Cesar Diaz, de Belgische regisseur van Nuestras Madres.

Bekijk Ixcanul hier op Universciné.  

Bekijk Temblores hier op Universciné.

 

Desiree Akhavan

Na Appropriate Behavior kreeg Desiree Akhavan regelmatig het stempel “de biseksuele Perzische Lena Dunham” opgeplakt omwille van haar seksueel openhartige en alternatieve debuutfilm. Dat label liet ze in 2018 achter zich met The Miseducation of Cameron Post, de verfilming van een boek over een jong meisje dat na een kus met de prom queen naar een gay conversion camp wordt gestuurd. Op een zeer sterke introspectieve manier zet ze daarin haar karakters neer die allemaal hun eigen demonen onder ogen moeten komen. Momenteel schrijft Akhavan haar memoires Late Bloomer maar daarna zet ze zich weer aan het filmen.

Bekijk Appropriate Behavior hier op Universciné.

 

Midi Z

De Aziatische cinema is niet langer China, Japen en Zuid-Korea. Steeds meer regisseurs uit kleinere Aziatische landen maken hun eerste passen op het wereldtoneel en bewijzen dat de Aziatische cinema steeds creatief uit de hoek komt. Zo ook de Birmees-Taiwanese regisseur Midi Z. Bekendheid vergaarde hij met The Road to Mandalay (2016) waarin twee illegale Birmese arbeiders elkaar ontmoeten in Bangkok. Voor zijn laatste film Nina Wu (2019) vond hij inspiratie bij het schandaal rond Harvey Weinstein en de #metoo-movement. Een jong meisje trekt naar de grote stad omdat ze het wil maken in de entertainment business maar een aantal bizarre incidenten brengen haar van streek.

Bekijk The Road to Mandalay hier op Universciné.

 

Mati Diop

Als nicht van een van Afrika’s grootste regisseurs (Djibirl Diop Mambéty) stond het altijd al in de sterren geschreven dat Mati Diop het zou maken in de filmwereld. Eerst vond ze haar heil als actrice wanneer Claire Denis haar koos als een van de protagonisten in 35 Shots of Rum, maar al snel wilde de Frans-Senegalese haar eigen verhalen vertellen. In 2009 deed ze dat met de kortfilm Atlantiques waarin een Senegalese migrant zijn verhaal vertelt. Tien jaar later werd Diop de eerste zwarte vrouw in de Officiële Competitie van Cannes met een herwerking van haar kortfilm. In Atlantics diept ze het migratieverhaal verder uit, maar richt ze zich op de achterblijvers terwijl ze een sterk spookachtig narratief toevoegt. Met de Grand Prix van Cannes is een volgende film ongetwijfeld gegarandeerd.

Bekijk Atlantics binnekort hier op Universciné.

 

Olivier Laxe

Nog een andere darling van Cannes is de Frans-Spaanse regisseur Olivier Laxe. Met zijn eerste langspeelfilm You All Are Captains (2010) won hij de FIPRESCI-prijs in de Directors’ Fortnight, zijn tweede Mimosas (2016) won de Nespresso Grand Prize in de International Critic’s Week en in 2019 won Fire Will Come de Prijs van de Jury in Un Certain Regard. Zjn vierde film, die we ongetwijfeld te zien krijgen in Cannes, wordt een psychedelische road movie en overlevingsthriller waarin een groep punkers op zoek gaan naar een feestje in Marokko.

Bekijk Mimosas hier op Universciné.

 

Wanuri Kahiu

Afrofuturisme raakte bij ons populair door Marvel-blockbuster Black Panther, maar lang daarvoor propagandeerde regisseur Wanuri Kahui al de vooruitstrevende natuur van het Afrikaanse continent. Met haar mediacollectief AFROBUBBLEGUM toont ze Afrikaanse kunst die het kleurrijke, positieve en wondermooie van Afrika laat zien, in schril contrast met de beelden die we ontvangen van de media en NGO’s. In 2018 maakte Kahui furore met Rafiki, waarin twee jonge meisjes verliefd worden en hun relatie proberen geheim te houden voor hun conservatieve gemeenschap. De film werd met lof onthaald in Cannes, maar kon niet rekenen op Keniaanse steun en werd geband.

Bekijk Rafiki hier op Universciné.

 

Sacha Polak

“Ik ben er trots op dat ik in mijn zeven jaar [als programmadirecteur van het Film Fest Gent] geen Hollande film heb geprogrammeerd”, zei Patrick Duynslaegher onlangs nog in De Morgen. Nederlandse cinema heeft geen al te beste reputatie bij ons, maar Sacha Polak is daarin een uitzondering. Met haar debuut Hemel maakte ze in 2012 een openhartige film over een jonge vrouw die vrij haar seksualiteit beleeft. In 2019 kreeg ze de kans om haar eerste Engelstalige film te draaien, waarbij Dirty God meteen als eerste Nederlandse film ooit een plek kreeg in de Officiële competitie van Sundance. Daarmee werden zij en hoofdrolspeler Vicky Knight twee van de ontdekkingen van het jaar en kijken we uit naar wat volgt.

Bekijk Dirty God hier op Universciné.

 

Lukas Dhont

Veel hoeft er niet meer gezegd te worden over Lukas Dhont. Na de internationale triomftocht van het prachtige Girl (2018), dat de Vlaamse cinema opnieuw op het grote toneel plaatste, wacht nu het hele land af naar de tweede langspeelfilm van de jonge Gentenaar.

Bekijk Girl hier op Universciné.